Nastolatek siada naprzeciwko ciebie i na każde pytanie odpowiada „nie wiem", „nie pamiętam", „nie da się". Czy to opór — czy układ nerwowy, który po prostu nie ma dostępu do rozmowy? Dlaczego dialog sokratejski nie działa, dopóki ciało jest w trybie alarmowym? I od czego naprawdę zacząć pierwsze sesje z dzieckiem po trudnych doświadczeniach?